Margreet Bouman

Pieter Kusters

Josje Peters

Hans van der Ham

Frans Boomsma

Geert van der Klugt

De tentoonstelling Figures Fields and Islands brengt twee werelden bijeen: die van de mens ‘Figures’ en die van de natuur ‘Fields’. ‘Islands’ staat voor het idee van individuele kunstenaars die allen deel uitmaken van eenzelfde eilandengroep. Samengebracht gaat hun werk onderlinge relaties aan, behandelen zij overeenkomstige thema’s, verschillen daarin ook van elkaar en staan uiteindelijk geheel op zichzelf.

In het werk van Margreet Bouman speelt de mens altijd de hoofdrol. Het eigen gelaat is uitgangspunt. Het gaat haar niet om de uiterlijke gelijkenis, maar om de wereld die daar achter schuilgaat. De gemoedsstemming bepaalt het beeld. Soms lijken toegevoegde teksten gedachtenflarden weer te geven, of een monologue intérieur.

Ook bij Pieter Kusters is het thema vaak de kunstenaar zelf, die met zijn ietwat dikke, logge uiterlijk, in de werken figureert en zichzelf omgeeft met attributen uit zijn omgeving. Hij waart er zelf in rond; surfend, lui liggend, uitkijkend over een landschap of tevreden over zijn bijeen gesprokkelde wintervoorraad. Als hij er zelf niet in figureert zijn het soms dieren, die verdacht veel van de kunstenaar weg lijken te hebben, in de vorm van een walrus, nijlpaard of aap.

De personages in het werk van Josje Peters daarentegen zijn anoniem. Hun lichamen worden uit elkaar getrokken, gaan gebukt onder een last of worden ingeklemd. Ze bevinden zich in een ongedefinieerde ruimte waar de kleurvlakken van de achtergrond of de omgeving hun bewegelijkheid vastzet. Ze hanteert een uitgesproken manier van schilderen die wisselt tussen realisme en abstracte vormoplossingen.

Hans van de Ham zegt: “Ik zie de zichtbare wereld graag als een ‘verpakking’ van een andere onzichtbare, kwetsbare wereld. Vandaar dat mijn beelden vaak een hermetisch karakter hebben. De meestal aan mensfiguren gerelateerde beelden bestaan daarom vaak expliciet slechts uit hun ‘verpakking/omhulling’. Meestal in de vorm van een provisorisch harnas of anderszins mogelijke bescherming. Naar de inhoud van deze pakken laat zich raden. Ik vraag me hierbij af wat er nodig is om iets persoonlijks/kwetsbaars uit te drukken terwijl er juist slechts iets onpersoonlijks, een buitenkant zichtbaar is?”

Op de schilderijen van Frans Boomsma klinkt bezorgdheid over het milieu, de almaar verdere inkrimping van de natuur en de toenemende kunstmatigheid van de menselijke samenleving. Met argwaan beschouwt hij het menselijk handelen dat steeds meer de vrije natuur overwoekert. Op zijn schilderijen zijn paarden, rendieren, bokken en vissen gedegradeerd tot uithangbord, alleen hun vorm verwijst nog naar wat zij eens waren. De natuur gezet op een sokkel, als een souvenir, een herinnering aan een mooie plek.

De tekeningen van Geer van der Klugt laten zompige desolate landschappen zien, soms mistroostig, maar ook met grote plassen licht. De taferelen hebben een ‘natuurlijke' uitstraling, totdat tot je doordringt dat er allerlei toevoegingen zijn. Giftige kleuren sijpelen hier en daar door. Menselijke ingrepen zijn zichtbaar, de mens zelf wordt niet afgebeeld, hij laat alleen zijn sporen na.

Hanneke Francken is gefascineerd door de cyclus van het leven en gebruikt motieven en symbolen uit de (kunst)geschiedenis om hieraan uiting te geven. Dit leidt in haar monumentale tekeningen tot thema’s als mythologie, natuur, evolutie, eeuwigheid en vergankelijkheid. Ze zijn met elkaar verweven in een rijk geïllustreerd universum met onder meer gevogelte, wild, vegetatie, groenten, fruit, bloemen en zelfs gebak.

Hanneke Francken