Peter Bes
Alex Jacobs
Thomas de Klerk
Ella Koopman
Meinbert Gozewijn van Soest
Hans de Vries
Reny Worb

-------

Onno van Veldhuizen, burgemeester van Hoorn

Vroeger schilderde ik graag. Non-figuratief. Als negenjarige bood ik mijn werk op straat aan. Niet willekeurig, maar aan mensen die ik kende. De lange vrouw van de dominee, voortbenend achter haar kinderwagen. Ik duwde mijn kunst naar haar omhoog. Met een zijwaartse blik kwam er alleen maar ”Nou, nou Onno”. En ik vroeg maar drie gulden vijftig! Het begon zachtjes te regenen en binnen wachtte mijn moeder: “Je kunt maar beter geen kunstschilder worden, die hebben het niet breed”. Ik heb, geloof ik, niet meer getekend, behalve als het moest.

Ik ben wel blijven kijken, het begin van tekenen, net zoals luisteren het begin van spreken is. Kijken doe ik graag. Nee, een groot kunstkenner ben ik niet. Zelfs geen kleintje. En om mijn smaak zal niemand mij roemen. Te grijs. Misschien ook te weinig vernieuwend. En dat zou kunst toch moeten zijn. De wereld vierkant kantelen. Ondersteboven, binnenstebuiten, achterstevoren. Of je een trui als broek aantrekt. Hetzelfde een andere betekenis geven. Als je de grenzen van kunnen en mogen opzoekt, kukel je er ook gemakkelijk over. En daar val je op zoek naar nieuw evenwicht. Kunst als verkenner, kunst als provocatie, kunst die lelijk gevonden mag worden. Kunst zo begrepen staat altijd een beetje naast en buiten de tijd. Vervreemdend. Het brengt je ergens naar toe waar je nog niet was of verwijst naar een plaats waar je niet meer wilt terugkomen. Ben ik nog non-figuratief? Nee, die stroming heb ik achter me gelaten. Kunst moet me wat te zeggen hebben, me iets willen vertellen en dat hoeft niet noodzakelijk heel makkelijk en toegankelijk te zijn. Kunst hoeft niet op de knieën te zitten, ik mag op de tenen lopen. Kunst moet een ander luikje op de werkelijkheid open doen en me daar door laten kijken; kunst als duiding en commentaar; noem het engagement. En ja, dat heb ik wel begrepen; aan de hand van een goede kunstenaar – je moet er wel naar blijven kijken - kun je sneller en verder reizen dan het heelal groot is. De enige beperking is het arme kleine hoofd. Zet het open en laat deze oktober de herfst de lente zijn. Je gaat als zwaarmoedige kabouter naar binnen en komt als dartel elfje weer naar buiten. Of omgekeerd natuurlijk; het blijft kunst van “Nou, nou Onno”