KWARTAALPRENT
Marija Ilic

Anne van der Pals (Erp, 1960) groeide op in een milieu van boeren en landarbeiders. Na een opleiding in de verpleging studeerde zij later af aan de Rietveld- en Rijksakademie te Amsterdam. Werk van haar is te zien geweest bij o.a. Lokaal 01 te breda, Galerie A. de Keyser te Antwerpen, het Textielmuseum in Tilburg en het Stedelijk Museum te A'dam.

Over mijn beelden; 'alles verlijft bij mij'. Basaal zoek ik naar oplossingen voor wat ik aan -leven- beleef. Vaak is het gerelateerd aan lijfservaringen maar er liggen ook jeugdervaringen vanuit een katholiek boerenmilieu aan mijn werk ten grondslag. Thema's raken aan angsten, kwetsbaarheid en vergankelijkheid ; leven en dood vaak op één en dezelfde huid. Het maakt niet uit welk materiaal ik aanpak, het kan zowel papier als wol, tabak of peuken zijn, maar het grijpt altijd weer in gaten..
Over het proces: Vóór mijn Rijksakademietijd ervoer ik de muur als een grote huid, een hoek als een oksel en het gebouw als een groot lijf van waaruit ik mijn 'stroom' lostrok. In mijn 1e Rijksakademiejaar ('96) ontstonden weer autonome beelden van tabak. De concentraten die ik van kistachtige vormen wegtrok, transformeerden zich tot organische staketsels die nog het hoekvormig ontstaan in hun binnenste lieten zien. In dezelfde tijd ontstond een reeks portretten op papier waarbij de focus lag op de ingangen van het gezicht : ogen, neus en monden. N.a.v. een ziekteperiode waarin ik uit onmacht van een deken een mens 'maakte', ontstonden mijn 1e dekenbeelden. Ik inciseerde de deken en trok het binnenste buiten waardoor de wol, 'als de vluchtende Daphne van Bernini', vergroeide in hangende halsterige bedconstructie's, in beestachtige en anaalbloemige elementen en organen. Soutine doemt op en ik glimlach als ik die ervaring doortrek naar hoe ik het werkproces vaak beleef. De ongemakskant van de wol wordt voelbaar, de veiligheid betrekkelijk. Via 'massagetekeningen ' ontstonden mijn 1e röntgenachtige portretten. Massage als middel om iets wat aan de oppervlakte geschied, zijn weerslag te doen hebben op een dieper gelegen nivo; het papier verwerd ook hier tot huid. Later in tijd ontstonden mijn felgekleurde 'klonteringen' die ik als zerkstukachtigen ging benoemen. Al persend en plettend ontstonden ze en deze 'vol'tes presenteerde ik in ladingen. M.b.t. de 'tekeningen' wroette ik al krabbend, pellend en masserend door het papier en zo vergroeiden ook deze weer tot ruimtelijke constructies. Het hoogtepunt lag hierbij in een in 1e instantie nog getekend portret wat weggekrabd, als krabsel verblazen werd, opgaand in het grote geheel. Momenteel laat zich een tekeningenreeks zien waarin alle aangrijppunten eclectiseren. 2006 laat een 2e tabaksperiode zien waarin voeten verbomen, wortelig vergroeien en damesachtige hak-verschijnselen vertonen. Ook handen verwortelen en zoeken als 'lopers' hun weg. Begin 2007 begin ik terug te keren naar de wolbeelden die, na gevormd te zijn, opnieuw worden geïnciseerd en dan van binnen worden verstijfd met watten en stijfsel. Het voelt klinisch gipserig en wat normaliter van buiten rust geeft laat zich nu van-binnen zien.
Genoeg gebazeld, groet, Anne van de Pals.

----
volgende tentoonstelling
13 juni -  18 juli
Margreet Kramer
Dominique Panhuysen