Mies Baars

In de tentoonstelling Het licht rijst op uit de duisternis hebben beeldend kunstenaars Judith Vossen en Jurgen Winkler zich laten inspireren door het gedachtegoed rond de tekening Lux ex tenebris van Francisco de Goya (circa 1812-1814).
Als aanvankelijk alles duisternis was, moet het licht door de duisternis zijn voortgebracht *.Goya heeft zich als geen ander verdiept in bijna elke vorm van kwaad. In zijn werk verbeeldt hij de meest duistere kanten van de mensheid en het leven. Hiermee doet hij een poging om het kwaad te beteugelen en hoopt hij uiteindelijk het goede te kunnen voortbrengen. Goed en kwaad zijn zo bij hem onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Judith Vossen en Jurgen Winkler hebben zich voor deze tentoonstelling laten inspireren door het werk van Goya. In verschillende ruimtelijke werken tonen zij hun interpretatie van dit thema.
Jurgen Winkler exposeert een paar ruimtelijke werken waarin beweging dan wel verandering een belangrijke rol spelen. Aan de ogenschijnlijk speelse beelden blijkt telkens een scherp randje te zitten. Op humoristische wijze toont of  bestrijdt hij in deze werken het ‘kwaad’. Daarnaast heeft hij – in een oplage van 100 exemplaren -  de multiple Paradise Lost gemaakt, die tijdens de tentoonstellingsperiode in Boterhal te koop is.
Judith Vossen heeft in haar werk de ‘blindheid en dwaling der mensheid’ op een conceptuele manier weergegeven in een brailletekst op de muur. In een poëtisch werk, waarin de nachtelijke angsten een kinderslaapkamer binnendringen, komen afbeeldingen terug van Goya's schilderijen. Een ander ruimtelijk werk toont groeivormen van planten die tegen de verdrukking in het licht zoeken.

*citaat uit Niet alles is kunst, blz. 116

Mies Baars
De beelden van Mies Baars zijn veelal opgebouwd uit- of geconcentreerd rondom bestaande voorwerpen. Tot het arsenaal aan inzetbare voorwerpen kunnen inmiddels sigarenkistjes, kapstokhaken, boekenrekjes, kledingstukken, ordners, boeken en paraplu's gerekend worden. De oorspronkelijke objecten blijven in de uiteindelijke beelden herkenbaar, maar zijn niet langer functioneel. Het scheiden van object en functie is geen doel op zich, maar onderdeel van een werkwijze; een herschikking waarmee schaalverschillen worden vereffend en bestaande rangorde wordt doorbroken. Als een zichzelf in de staart bijtende slang, voert het beeld vaak terug naar de oorsprong van het object. Een jas van dierenvacht is omgevormd tot de kop van een kalf. Het onttakelde skelet van een paraplu ontspruit.
In Parklust komen de dingen zichzelf tegen op het grensvlak van realiteit en verbeelding. De titel van de tentoonstelling is in dit licht op te vatten als reële plaatsaanduiding én als hunkering naar elders. Lust in park.

Jurgen Winkler Dancing queen
70x40x90 cm diverse materialen

Judith Vossen