Istanbul

zij die niet willen veranderen, slapen
zij die dat wél willen, kunnen élke kant opgaan (Rumi)

alles van onze ziel moet beschermd worden
wil zij kostbaar en weerbarstig blijven
en niet geleidelijk –als een vakantiefoto-
onder onze ogen vervlakken en vergaan,
het onverwoestbaar mooie heeft mij gestreeld
en mijn grootste zorg
gaat uit naar de kleinste dingen:
hoe je door het oog van een vis
naar het water van de Bosporus zwemt
en met het zonlicht speelt,
al die details die worden ingevuld
en opgepoetst…
en dan moet je nog de zwerfhonden aaien
en met hen treurig en tevreden zijn
en walnoten kopen
daarbij niet aan de vorm van hersenen denken
en die vrouwen in het zwart beschrijven:
inktvlekken uit een kloppende pen,
maar bij het kleinste beetje flitslicht
klapt de moskee in tot een kartonnen bouwplaat
en dan moet je snel een godje zoeken
en keihard dóórgeloven

het is hard werken in Istanbul
er moeten steeds weer stadsgezichten worden recht gehangen,
visioenen worden doorgegeven,
betekenissen worden verklaard
of ontnomen

(mei 2010)